Vissersmonument-005.jpg

dit monument werd opgericht voor de nagedachtenis van de in de golven omgekomen vissers van Urk

  • Titel: Vissersmonument
  • Plaats: Peter Salebienplein
  • Kunstenaar: Gerard (Gerrit) van der Leeden
  • Geplaatst: 1968

Over het standbeeld

Standbeeld van een vissersvrouw die nog eenmaal omkijkt naar de zee, vanwaar haar geliefde had moeten komen.
Rond het standbeeld bevinden zich 33 marmeren platen met de namen van de Urker vissers die in zee zijn verdronken.

Het Urker vissersmonument is een monument in Urk aan de kust bij Wijk 3.

De visserij en de visverwerkende industrie brachten veel welvaart naar het voormalige eiland Urk.
Maar Urk en zijn inwoners hebben daar ook voor moeten betalen.
Vroeger werd de visserij nog niet uitgeoefend door middel van moderne technieken en grote kotters.
Kwetsbaar waren de botters en kotters, die veelal vergingen in stormen.
Velen hebben de visserij met hun leven moeten bekopen, hun lichamen werden vaak ook nooit meer teruggevonden.

Opschrift:

dit monument werd opgericht
voor de nagedachtenis van de
in de golven omgekomen vissers
van Urk
en de elfde mei a.d. 1968 door
h.m. koningin juliana onthuld..

… en de zee was niet meer.
Openbaring 21 vers 1 tot 7
 

Dit monument wordt
onderhouden door:
Visserijbelangen Urk

Informatiebord:

Vissersmonument
Op 11 mei 1968 werd door H.M. Koningin Juliana het vissersmonument onthuld. Dit kunstwerk is vervaardigd door de heer G. van der Leeden uit Bergen (NH). Het stelt een vissersvrouw voor, die nog één keer achterom kijkt naar zee, vanwaar haar geliefde(n) had(den) moet komen. helaas, zwaar is de tol die het altijd gevaarlijke vissersberoep door de eeuwen heen eiste. Op de marmeren platen staan de namen van hen die niet uit zee terugkeerden. In het jaar 1883 vergingen 8 schuiten met 28 vissers, jong en oud. In 1868 lieten op één dag 26 vissers het leven. Niet te peilen is het leed, door dergelijke rampen veroorzaakt.

Tussen 1865 en 1904 zijn meer dan 210 Urkers in de golven omgekomen. Onder hen bevonden zich kinderen van 10 en 11 jaar. Het gevaarvolle leven van de vissers heeft ongetwijfeld zijn stempel gedrukt op het Urker volkskarakter.

Velen in zee gebleven en
hier staan ze ingeschreven
en wordt aan hen gedacht

Over de kusntenaar:

Gerard van der Leeden (Hengelo, 1935) is een Nederlandse beeldhouwer.
Van der Leeden kwam uit een muzikale familie en was goed in tekenen en handenarbeid. Als tienjarig bleekneusje werd hij na de oorlog naar de R.K. Pastorie te Tegna, Zwitserland gestuurd om aan te sterken. Van 1951-1954 studeerde hij beeldhouwen bij Henk Zweerus aan de Academie voor Kunst en Industrie (AKI) in Enschede.

Daarna verhuisde hij naar Amsterdam en vervolgde zijn studie aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten bij Piet Esser. In zijn Amsterdamse tijd maakte hij kunstreizen naar Italië; hij bezocht veel musea en ontmoette de Zwitserse schilderes Charlotte Kruymel, die zijn vrouw werd. Hij studeerde af met een scriptie over Italiaanse beeldhouwkunst.

Om wat te verdienen tekende hij een stripverhaal over Pinkie Pienter, dat uitgegeven werd. Ondertussen fietste hij rond om een atelier te vinden en kwam terecht in het kunstenaarsdorp Bergen (NH), waar o.a. Henk Zweerus en John Rädecker woonden. Zijn vader hielp hem een daglonershuisje te kopen en op te knappen, waar hij sinds 1959 woont en werkt aan de Kerkedijk 152. Sindsdien werkt hij onder de naam ‘Deukalioon’.

In 1960 dong hij mee naar de Prix de Rome en ontving de Geraert ter Borgch-prijs van de provincie Overijssel.

Bron: wikipedia

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

2519796