Flevoland heeft nu 7 landschapskunstwerken. (Land art)

 

 1 in Noordoostpolder 
2 in Oostelijk Flevoland
4 in Zuidelijk Flevoland

 

Landschapskunst 

 

 

8 ste landschapskunstwerk ?

 

Bestuurders van de provincie Flevoland en de gemeente Dronten willen een monument voor 100 Jaar Zuiderzeewet in Dronten realiseren. Dat is dan het achtste landschapskunstwerk in Flevoland. Dit staat in een brief die het dagelijks bestuur van de provincie aan het Dronter college heeft gestuurd.

Het idee is spontaan ontstaan in een gesprek tussen gedeputeerde Michiel Rijsberman en wethouder Ton van Amerongen. Het landschapskunstwerk moet een monument worden voor 100 Jaar Zuiderzeewet in juni 2018. De Zuiderzeewet is op 14 juni 1918 van kracht geworden en is de basis voor het ontstaan van de provincie Flevoland. Dronten heeft nog geen landschapskunstwerk en wilde er wel graag eentje, zegt gedeputeerde Rijsberman.

"Parijs heeft de Eiffeltoren"
Rijsberman over het kunstwerk: "Het moet een iconisch werk worden dat gezichtsbepalend is voor Dronten. Zo heeft Parijs de Eiffeltoren, Lelystad de Hurkende man en dit moet dus het gezicht van Dronten worden."

Al eerder besloten Gedeputeerde Staten van Flevoland tot een onderzoek naar de komst van een achtste landschapskunstwerk in de provincie. Met dit plan komen de ontwikkelingen in een stroomversnelling.

De provincie Flevoland is verantwoordelijk voor de realisatie en de kosten van het kunstwerk. Meer details over het kunstwerk, de kunstenaar en de kosten zijn nog niet bekend. Volgende maand moet er meer duidelijk zijn. Rijsberman laat weten dat er in ieder geval wordt gezocht naar een kunstenaar die het werk volgend jaar zomer klaar kan hebben.  Bron Omroep Flevoland

 

Land art is een stroming in de beeldende kunst ontstaan in de jaren 60 van de 20e eeuw, waarbij kunstenaars ingrijpende, kunstzinnig bedoelde, ingrepen aanbrengen in een landschap door het graven van grachten en kuilen, het aanleggen van ophopingen op akkers en weiden en het geordend storten van keien op een wateroppervlak. Men wil daarbij de menselijke aanwezigheid duidelijk uitdrukken en stellen dat de mens door de omgevingsverandering de natuur in bezit neemt. Een in het Nederlands ook wel gebruikte benaming is landschapskunst. (wikipedia)

 

 

Pier + Horizon

PIER+HORIZON van Paul de Kort

 Nog voor de inpoldering van de Noordoostpolder lag op deze plek in het water van de Zuiderzee (nu het Zwarte Meer) een zes kilometer lange strekdam. Deze verbond het lichtwachtershuis Oud Kraggen- burg met het vaste land bij Genemuiden. De lijn is vanuit de lucht nog goed zichtbaar in het verkavelingspatroon van de polder. Een klein deel van deze dam is door Paul de Kort in ere hersteld en tot centrale as van zijn kunstwerk gemaakt. Het betonnen fietspad ligt exact in het verlengde van de pier waardoor de lijn van het kunst- werk naar Oud Kraggenburg versterkt wordt.

Rond de as van PIER HORIZON drijven 20 meter lange kraggen (riet- matten), die aan één zijde zijn bevestigd aan een paal. De kraggen functioneren als een soort windwijzers: bij sterke wind en stroming wijzen ze allemaal in dezelfde richting. De palen staan opgesteld in een streng zeshoekig raster. Dit verwijst naar het Centrale Plaatsen Model waar architect en stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren zijn ontwerp voor de ruimtelijke indeling van de Noordoostpolder op baseerde. De titel van het kunstwerk is een ode aan Piet Mondriaan en zijn schilderijenserie Pier and Ocean (1915)

Iedere ochtend, als de zon in het oosten exact in lijn staat met de pier en de webcam, wordt een foto gemaakt. Geleidelijk groeit een serie foto’s die het kunstwerk in een heel andere tijdsdimensie zichtbaar maakt.

Deze serie foto’s is te zien op www.pierplushorizon.nl.

meer info >>>

 

 

 

Exposure (2010), Antony Gormley. Foto: Jordi Huisman

Antony Gormley: Exposure (2010)

Balancerend op de grens van land en water kijkt een 26 meter hoge gehurkte man uit over het Markermeer.
Antony Gormley raakte gefascineerd door de maakbaarheid van de nieuwe polder en liet zich voor dit gigantische kunstwerk inspireren door het maagdelijke landschap. Rijdend door de polder ontdekte hij een landschap met een ritmiek van rechte lijnen van kanalen, akkers en windmolens.
De hoogspanningsmasten die als een zenuwstelsel in Flevoland liggen, liet hij in Exposure terugkomen.

Al van veraf is het kunstwerk te herkennen als een transparante menselijke vorm. Hoe dichter bij je komt, hoe abstracter en indrukwekkender dit complexe staaltje ingenieurskunde wordt. Gormley neemt vaak de menselijke vorm als uitgangspunt. Meestal gebruikt hij daarbij zijn eigen lichaam als voorbeeld.

 

 

 

 

Polderland Garden of Love and Fire (1997), Daniel Libeskind. Foto: Jordi Huisman

Daniel Libeskind: Polderland Garden of Love and Fire (1997)

Het kunstwerk was erg beschadigd en is momenteel door de gemeente geheel verwijderd voor reconstructie. Naar verwachting wordt het voorjaar 2017 opnieuw geplaatst.

In Almere Pampus liggen vijf elkaar kruisende lijnen als een vreemd schriftteken in het landschap. Drie smalle kanalen, een voetgangerspad en een strook zwart grind met een sculptuur van aluminium wanden vormen het Land Art project Polderland Garden of Love and Fire van architect Daniel Libeskind. Eén van de grootste Spaanse mystici en dichters Juan de la Cruz inspireerde Libeskind met zijn gedicht ‘De levende vlam van de liefde’.

In Polderland Garden of Love and Fire verbinden de lijnen mensen in andere plaatsen en tijden met elkaar. De drie kanalen staan symbool voor de imaginaire verbinding van drie steden: Salamanca, de stad waar Juan de la Cruz studeerde, Berlijn, waar Libeskind op dat moment woonde en werkte en Almere, de plaats waar het kunstwerk ligt.

 

 

 

De Groene Kathedraal

Marinus Boezem: De Groene Kathedraal (1996)

In het geometrische polderlandschap van Flevoland staat een ‘gotische’ kathedraal. Geen hemelshoge stenen gewelven, metershoge glas-in-lood ramen met goddelijke taferelen of galmende koorgangen, maar een kathedraal gevormd door een groep Italiaanse populieren. Kunstenaar Marinus Boezem ontwikkelde in 1978 het idee voor dit Gotisch Groei Project. In 1987 plantte hij op uitnodiging van de ingenieurs van de Rijksdienst IJsselmeerpolders (RIJP) 178 populieren (Populus Nigra Italica) volgens de plattegrond van de Notre-Dame van Reims.

Tussen de bomen liggen betonnen paden die de ribben van de kruisgewelven weerspiegelen. De schelpencirkels rondom de bomen verwijzen naar de zee die daar ongeveer een halve eeuw geleden nog was. Boezem ziet de gotische kathedraal als hoogtepunt van het menselijk kunnen, net als de creatie van de polders van Flevoland op de bodem van de voormalige Zuiderzee.

 

Sea Level (1996), Richard Serra. Foto: Jordi Huisman

Richard Serra: Sea Level (1996)

Als een waterpas ligt Sea Level van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra midden in het landschapspark De Wetering. De twee betonnen muren lopen dwars door het park dat landschapsarchitect Pieter van der Molen in 1986 ontwierp met kunstenaar Bas Maters. De muren, elk tweehonderd meter lang, staan diagonaal in elkaars verlengde aan weerszijden van een kanaal. Aan de uiteinden vloeien de muren nauwelijks merkbaar over in het landschap, terwijl ze in het midden, op het diepste punt van het park, enkele meters hoog zijn.

Sea Level geeft fysieke betekenis aan het begrip zeeniveau: zonder de dijken zou het waterniveau tot aan de bovenste rand van de muren staan. Lopend langs de muur wekt het kunstwerk het gevoel op dat je ‘kopje onder gaat’ – waarna je even verderop weer langzaam boven komt drijven.

 

Aardzee (1982), Piet Slegers. Foto: Jordi Huisman

 

Piet Slegers: Aardzee (1982)

Met vijf hectare, net zo groot als de omliggende landbouwkavels, is Aardzee één van de grootste kunstwerken in Nederland. Het kunstwerk is via twee voetgangersbruggen te betreden. Tussen de beschutting van de glooiende taluds, die als opstuwende golven door het landschap rollen, lopen paadjes bedekt met blauwgrijze schelpen, een verwijzing naar lucht en water. De schijnbaar willekeurig geplante bomen versterken het gevoel van beschutting.

Aardzee voelt als een oase van rust midden in de open polder. Als een gestolde beweging van de zeebodem ligt het tussen de vlakke akkers in. De waterspiegel van de waterpartij is het enige horizontale oppervlak tussen de hellingen. Met dit landschapskunstwerk refereert Slegers aan de transformatie van de wilde Zuiderzee naar het serene polderlandschap en de dialoog tussen de elementen aarde en water.

 

Observatorium (1977), Robert Morris. Foto: Jordi Huisman

Robert Morris: Observatorium (1977)

Het Observatorium werd eerder gerealiseerd bij Velsen in het kader van de grote tentoonstelling Sonsbeek Buiten de Perken (1971), maar daar moest het wijken voor nieuwbouw. In samenwerking met het Stedelijk Museum Amsterdam werd besloten het bij Lelystad opnieuw te maken, in het toen nog uitgestrekte, lege landschap. Het kunstwerk verwijst naar prehistorische plekken waar de zon en de planeten geobserveerd werden, zoals Stonehenge in Engeland.

Het Observatorium van Robert Morris bestaat uit twee concentrische aarden wallen. In deze cirkels zijn drie v-vormige uitsparingen gemaakt die een blik werpen op het polderlandschap. Door het middelste stalen vizier is aan het begin van de lente en de herfst, wanneer de dag en de nacht even lang zijn, de zonsopkomst te zien. De stenen wiggen aan weerszijden laten de zonsopgang zien op 21 juni en 21 december.

 

 
 
 
 Bron en foto's : www.landartflevoland.nl